Showing posts with label تفسیر قرآن. Show all posts
Showing posts with label تفسیر قرآن. Show all posts

Monday, May 2, 2016

روشنفکر کیست

روشنفکر خواندن کسانی که به اسلام و احکام آن ـ به صورت مستقیم یا غیر مستقیم ـ ایراد وارد می کنند زیر سوال بردن کلام الهی است.
الله تعالی در کلامش کسانی را اهل خرد می داند که در آفرینش آسمانها و زمین تفکر می کنند و در هر حالتی الله را یاد می کنند. (سوره آل عمران آیات ۱۹۰ به بعد)
این عده که در زمان ما روشنفکر نام دارند (معمولا) تاریک فکرترین افراد هستند که از درک کلام روشن الهی عاجزند و به اسلام یا برخی از احکام آن ایراد وارد می کنند.
بلکه بهترین توصیف در مورد اینها همان توصیفی است که الله تعالی نموده است:
أُوْلَئِكَ كَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلّ
آنها مانند چهارپایان هستند، بلکه گمراه تر ند.( اعراف ۱۷۹)

پ.ن: برای تفسیر آیه ۱۷۹ اعراف به تفسیر طبری مراجعه کنید و ببینید چه تفسر زیبایی از این آیه نموده است.

Thursday, August 2, 2012

توضیح امام البانی بر کلمات پایانی آیه ی روزه (لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ)

بسم الله الرحمن الرحیم

همه ی ما این کلام الهی را می دانیم که می فرماید: (كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ).
روزه بر شما مقرر شده است همان گونه كه بر كسانى كه پيش از شما [بودند] مقرر شده بود باشد كه باشد كه تقوا پيشه كنيد {بقره:183}.
شما در مورد این آیه توضیحات بسیاری شنیده اید و سخن های مفیدی که مرتبط با آن بوده به گوش تان رسیده است، اما من معتقدم که شما در مورد انتهای این آیه توضیحات خاص معدودی شنیده اید: (لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ  = باشد كه تقوا پيشه كنيد).
برای شما روزه نوشته شده، چرا؟ (لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ = باشد كه تقوا پيشه كنيد).
این آیه جزو آیات و نصوص شرعی معدودی است که در آن حکم شرعی به همراه بیان هدف و علت آن آمده است.
در اینجا تصریح بر فرض بودن روزه ی ماه رمضان آمده است، و بر مسلمین لازم است که بی درنگ بر انجام آن اقدام کنند بدون آن که بپرسند: چرا؟، چگونه؟، و سوالاتی از این قبیل که امروزه در مورد حکمت های شرع - یعنی حکمت های قوانین الهی - پرسیده می شود.
بسیار اتفاق می افتد که از بعضی از مردم بشنوید که می گویند: چرا اینگونه است؟ ،چرا اینگونه است؟ ، چرا اینگونه است؟.
به همین دلیل ما تحقیق زیاد برای یافتن حکمت های شرع را نیک نمی پنداریم مگر آنچه که - حکمت آن - در شرع آمده باشد، مانند همین مسئله ای که اکنون در مورد آن سخن می گوئیم.
(روزه بر شما مقرر شده است همان گونه كه بر كسانى كه پيش از شما [بودند] مقرر شده بود)، چرا؟، الله تعالی می فرماید: (باشد كه تقوا پيشه كنيد).
یعنی هدف از روزه آن است که این روزه وسیله ای برای افزایش تقوای روزه دار و نزدیکی وی به الله عز و جل باشد، پس اگر روزه دار روزه گرفت و وضعیتش با آنچه که قبل از رمضان بود تغییر نکرد بدین معناست که این روزه دار به هدف مورد نظر که روزه به خاطر آن فرض شده است نرسیده است.
و احادیث صحیحی از پیامبر صلی الله علیه و سلم آمده است که هدف مورد نظر که در آیه آمده است را آشکار کرده و بر آن تاکید می کند، مثلا حدیث قدسی که پیامبر صلی الله علیه و سلم آن را از پروردگارش نقل می کند که می گوید:
مَنْ لَمْ يَدَعْ قَوْلَ اَلزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ, فَلَيْسَ لِلَّهِ حَاجَةٌ فِي أَنْ يَدَعَ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ
هر کس سخن باطل و عمل به آن را رها نکند الله تعالی نیازی به آن ندارد که وی غذا و نوشیدنی اش را رها کند {صحیح بخارى  كتاب: الصوم باب: مَنْ لَمْ يَدَعْ قَوْلَ الزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ فِي الصَّوْمِ} .
این حدیث بسیار بزرگی است و با انتهای آیه کاملا مطابقت دارد: (لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ).
هدف از جمع میان آیه و حدیث این نیست که همه ی آنچه که از روزه دار انتظار می رود این باشد که از غذا و نوشیدنی و نزدیکی با زن و دیگر مواردی که باعث شکستن روزه می شود و در قرآن و سنت ذکر شده است خودداری کند ، هدف فقط دست کشیدن از این موارد نیست، بلکه واجبات دیگری وجود دارند که بر مسلمان لازم است که از آنها نیز مانند موارد ذکر شده دست بکشد .
بر اساس آیه مذکور و حدیثی که ذکر شد، می توانم به شما مسئله ای بگویم که از لحاظ تعبیر جدید است، اما در مسئله ی احکام چیز جدیدی نیست، چون در قرآن و سنت بر آن اشاره شده است.
تعبیر جدید این است که همه ی کتب فقه بر موارد شکننده ی روزه اشاره کرده اند - و این مسئله ای لازمی می باشد - اما من برای بیان و توضیح آنچه که از آیه و حدیث گذشت می گویم:
موارد شکننده ی روزه بر دو گروه هستند -لازم است که این تقسیم بندی حقیقی به دلیل اهمیت آن در ذهن همگان جای بگیرد-:
گروه اول: شکننده های مادی ، که در کتب فقه به آن اشاره شده است.
گروه دوم: که آن را شکننده های معنوی می نامیم.
این شکننده های معنوی، همان مواردی است که آیه به آن اشاره می کند: (لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ)، و این موارد را کلام آن حضرت صلی الله علیه و سلم که آن را از پروردگارش نقل میکند واضح می سازد: هر کس سخن باطل و عمل به آن را رها نکند الله تعالی نیازی به آن ندارد که وی غذا و نوشیدنی اش را رها کند.
پس لازم است که همراه با ترک غذا خوردن و نوشیدن و شهوت جنسی ، نسبت به پایان دادن به مواردی که الله تعالی حرام قرار داده و بر مسلمان لازم است از آنها خودداری کند اقدام نماید.
از پیامبر صلی الله علیه و سلم روایت است که فرمودند: روزه با ترک غذا و نوشیدن نیست، بلکه روزه عبارت است از پایان دادن به آنچه که الله تعالی از آن نهی نموده است. { اشاره به روایتی با همین مضمون دارد که ابن خزیمه و این حبان آورده اند و البانی آن را در صحیح الترغیب و الترهیب شماره 1082 صحیح دانسته است} .
و هر کس که می خواهد بر احادیثی از این قبیل آگاهی یابد - که در آن پیامبر صلی الله علیه و سلم از انجام گناه توسط روزه دار نهی می کند و این نهی شامل عموم کلام الهی می باشد : ( لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ) - به کتاب " الترغیب و الترهیب " حافظ منذری مراجعه کند .
منبع: سلسلة الهدى والنَّور
نوار شماره ی : 692، دقيقة: 12 و 20 ثانیه.
فایل صوتی
منبع متن عربی و توضیحات : شبکة الإمام الآجری

Tuesday, July 3, 2012

تفسیر آیه 36 سوره اسراء توسط شیخ ابن باز رحمه الله تعالی

تفسیر آیه 36 سوره اسراء توسط شیخ ابن باز رحمه الله تعالی:

وَلا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُوْلَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا[الإسراء:36]

الله تعالی انسان را از سخن گفتن در آن چه که نمی داند نهی می کند (وَلا تَقْفُ= و پیروی مکن) یعنی در چیزی که علم نداری سخن نگو بلکه ابتدا مطمئن شو (إِنَّ السَّمْعَ= زیرا گوش) می گوید: فلان چیز را شنیدم در حالی که نشنیده است (وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُوْلَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا= و چشم و دل همه مسئولند) انسان درباره ی شنوایی و قلب و بینایی خویش مسئول است، پس بر او لازم است که نگوید: فلان چیز را شنیدم مگر با بصیرت و نگوید: فلان چیز را دیدم مگر با بصیرت و با قلب خویش به چیزی معتقد نشود مگر با بصیرت. این لازمی است. او مسئول است، پس بر وی واجب استکه مطمئن شود و توجه کند که بدون علم سخن نگوید و بدون علم عملی مرتکب نشود و بدون علم به چیزی معتقد نشود به همین دلیل الله تعالی می فرماید: (إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولاً= زیرا گوش و چشم و دل همه مسئولند)پس انسان در مورد مسائل اطمینان کسب کند و الله تعالی می فرماید: ( قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالإِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَأَن تُشْرِكُواْ بِاللّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَن تَقُولُواْ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ[الأعراف: 33]= بگو خداوند تنها اعمال زشت را، چه آشكار باشد چه پنهان، حرام كرده است و (همچنين) گناه و ستم بدون حق، و اينكه چيزي را كه خداوند دليلي براي آن نازل نكرده شريك او قرار دهيد، و به خدا مطلبي نسبت دهيد كه نميدانيد) پس سخن گفتن درباره ی الله بدون علم از همه ی این ها بزرگتر است، پس بر انسان واجب است که یاد بگیرد تا دارای علم و بصیرت باشد، و نگوید: شنیدم یا دیدم یا فلان و فلان مگر با یقین علم.

کلام شیخ در سایت ایشان:
http://www.binbaz.org.sa/mat/9113